อาเพนเทีย พ่อมด...แมว หมา กับหมู่บ้านหรรษาไกลปืนเที่ยง - บทนำ
posted on 01 Dec 2007 23:13 by novels-of-the-bear in Apentya
อาเพนเทีย ~ Apentya
พ่อมด...แมว หมา กับหมู่บ้านหรรษาไกลปืนเที่ยง
บทนำ
ทุกหมู่บ้านมักมีเรื่องเล่าเหนือธรรมชาติ ไม่ว่าจะสัตว์วิเศษ ปีศาจ หรือว่าพ่อมด ที่บริกันดานี่ก็เช่นกัน ทุกคนเชื่อว่าพ่อมดคือผู้รู้รอบเรื่องราวต่างๆ พ่อมดคือคนที่จะช่วยแก้ปัญหาได้ เป็นที่พึ่งของทุกคน
พ่อมดคือสุดยอด !
...ก็เขาบอกกันมาอย่างนั้น...
ว่ากันว่าเมื่อก่อนที่นี่ก็มีพ่อมดอาศัยอยู่ เป็นชายแก่ร่างสูง ไว้ผมและเครายาว หนำซ้ำยังถักเป็นเปียสวยงาม ทั้งผมและเครา วันไหนนึกครึ้มก็จะผูกริบบิ้นเศษผ้าสีชมพู ดูหวานแหวว น่ารักน่าชังอย่างที่ตัวเองคิด และน่าหวาดผวาสำหรับชาวบ้าน
ท่านผู้นั้นทำอะไรได้สารพัด เป็นที่นับถือของทุกคน แต่ทว่าท่านก็เดินทางจากไปนาน...นานจนหลายคนลืมว่าที่นี่มีพ่อมด และพ่อมด ก็กลายเป็นเพียงเรื่องเล่า
"ฝนไม่ตกต้องตามฤดูกาลเลย น่ากลัวว่าถั่วจะออกฝักช้านะปีนี้"
"วัวบ้านข้าก็ไม่แข็งแรง ตกลูกยาก ถ้าได้พ่อมดมาช่วยก็ดี"
"นั่นสิ ข้าก็อยากให้พ่อมดมาทำนายเนื้อคู่ให้อยู่ ดูสิว่าที่รักของข้าจะสูงต่ำดำขาวเช่นไร"
ทุกคนหันไปมองหญิงวัยกลางคนด้วยสายตาหวาดๆ เพราะนางยิ้มหยาดเยิ้ม...จนน้ำลายลอดผ่านฟันล่างกลวงโบ๋สองซี่ของนางไป
"ข้าก็อยากได้พ่อมดมาอยู่ที่นี่เหมือนกัน..." ผู้ใหญ่บ้านถอนใจ "อยากได้พ่อมดมาซ่อมถนนเข้าหมู่บ้านเหมือนกันนะ มันเป็นหลุมอยู่"
อันที่จริงชาวบ้านน่าจะสับสนระหว่างคำว่าพ่อมดและเบ๊อยู่อักโข...
แต่ชาวบ้านก็ยังหวังอยู่ต่อไป
บริกันดาเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ตั้งอยู่บนที่ราบสูง เกือบจะถูกล้อมรอบด้วยทิวเขา การจะเดินทางออกไปโลกภายนอกจึงยากลำบาก ยามฤดูร้อนชาวบ้านก็จะพาสัตว์เลี้ยงออกมากินยอดอ่อนเต็มทุ่งหญ้าเขียวคลุมเนิน พอหน้าหนาวถ้าโชคดีก็จะมีเด็กมาเล่นเลื่อนบนหิมะขาว เรียกได้ว่าบริกันดาเป็นสถานที่แห่งความสงบเงียบ ซึ่งคนและธรรมชาติอาศัยอยู่ด้วยกันมาช้านาน
ต่อให้โลกภายนอกไม่สงบ คนที่นี่ก็ไม่สนใจมันอยู่ดี ว่าใครจะฆ่าใครหรือแย่งชิงบัลลังก์ใคร เรื่องแม่ไก่ออกไข่ดกผิดปกติ ยังดูน่าตระหนก พาให้โจษจันกันไปทั้งหมู่บ้านเสียมากกว่า
และด้วยเหตุนี้เองที่นี่จึงเป็นเป้าหมายของชายคนหนึ่ง ซึ่งยืนจ้องป้ายบอกทางไปหมู่บ้าน ซึ่งห้อยร่องแร่งด้วยตะปูเพียงหนึ่งตัว ผู้ที่เพิ่งมาถึงเอียงคอมองป้าย ก่อนใช้มือจับมันตั้งให้ตัวอักษรไม่กลับหัว
“ไปทางขวาสินะ”
เสียงร้องเหมียวจากในตะกร้ามีหูหิ้วดังขึ้น ทำให้เขาคิดว่าตนเองต้องเร่งฝีเท้า ไปให้ถึงหมู่บ้านก่อนเวลาพลบ เพราะรู้ว่าตนเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ต้องการที่จะพักผ่อนอย่างหนัก ตอนนี้เตียงดูมีค่ามากกว่าทองเสียอีก
คนแปลกหน้าเดินไปได้สามก้าว แล้วก็ต้องถอยหลังกลับมา เขามองป้ายนั้นแล้วถอนใจ ก่อนหันมองเพื่อนสี่ขาที่แลบลิ้นยาวด้วยสายตาใคร่ครวญ ชายหนุ่มยกมือขึ้น วาดมือผ่านป้ายแล้วสิ่งอัศจรรย์ก็บังเกิด เมื่อแผ่นไม้หมุนกลับมาตั้งตรงอีกครั้ง มิหนำซ้ำแสงสีเขียวเรืองๆ ยังทำให้ป้ายไม้กลายเป็นเสาโลหะลวดลายอ่อนช้อย สะท้อนแสงยามเย็นเป็นประกาย
...มันช่างงดงามและดูผิดที่ผิดทางเสียจริงๆ...
นักเดินทางเดินไปตามรอยเกวียนสีดินกลางทุ่งหญ้าเขียว เขาหมายใจว่าจะเข้าหมู่บ้าน โดยมีสุนัขสีขาวลายน้ำตาลยาวเป็นอานวิ่งตามอยู่ไม่ห่าง และมีเจ้าของเสียงเหมียวร้องเตือนให้เร่งฝีเท้าไปตลอดทาง